Josh Childress - Η αφάνα του λιμανιού

Δεν ξέρω τι έχουν πάθει. Μάλλον η οικονομική κρίση τους έχει πειράξει πολύ..
Πολύς ντόρος για τον Josh, κατά τη γνώμη μου πολύ σωστή μεταγραφή για τον Ολυμπιακό.

Οι NYTimes, χωρίς να λένε κάτι καινούριο κάνουν το αφιέρωμά τους με αποστολή στην Αθήνα και μάλιστα στο μικρό κλειστό του Αιγάλεω, πρέπει να θυμήθηκε το NCAA το παλικάρι με αυτό που είδε, μην πω highschool.


Είναι μία καλή μεταγραφή, ένας παίκτης που έχει τα αθλητικά προσόντα του, πηδάει και τρέχει καλά, έχει ένα επαρκές σουτ, αλλά κυρίως παίζει πολύ ομαδικά και στη θέση του 3αριού κάθε ευρωπαικη ομάδα ψάχνεται για έναν τόσο καλό παίκτη.
Μετράει πολύ και το πόσο συγκροτημένος είναι, έχει περάσει από Stanford και με καλές επιδόσεις -μαθητικά εννοώ-, δεν έχει tattoos και σκουλαρίκια. Είναι τελείως διαφορετικός από τον Woods που είχαμε πέρσι.
Μακάρι να πιάσει και ας φύγει μετά από ένα χρόνο.


AAαα...και έχει φατσάρα έτσι;;

Τι είναι τελικά η εθνική μπάσκετ?

Δεύτερο συνεχόμενο ποστ για την Εθνική ομάδα.

Πραγματικά μου αρέσει να κάθομαι να βλέπω αυτήν την ομάδα που δεν κρύβεται στα δύσκολα. Που παίζει παλικαρίσια, τίμια, αντρίκεια, με αξιοπρέπεια.



Που δε ρίχνει στις αναποδιές το φταίξιμο, αλλά σηκώνει στους ώμους της το βάρος των ευθυνών. Που δεν παίζει για να αποδείξει την ανωτερότητα ενός έθνους, όχι μακριά από αυτή αυτοί οι ατυχείς παραλληλισμοί. Αντίθετα χειροκροτούν τον αντίπαλο με την καρδιά τους.

Αυτοί οι παίκτες, πολύ επιτυχημένοι επαγγελματικά, δεν έχουν πέσει στην παγίδα της ματαιοδοξίας. Γιατί;

Γιατί έχουν μάθει να δουλεύουν από μικρά παιδιά με μία κουλτούρα πραγματικού αθλητισμού, που -κι αν έγινε κάποια στιγμή επάγγελμα- δεν έπαψε να είναι μία αγάπη.

Αυτοί οι παίκτες είναι το καλύτερο πρότυπο για τον καθένα, ειδικά για εμάς τους πιο νέους. Αγαπούν το εθνόσημο, είναι νικητές, είναι εργατικοί, είναι σεμνοί απέναντι και στο πιο μεγάλο outsider, είναι σίγουροι για τον εαυτό τους απέναντι στο πιο μεγάλο φαβορί.
Αυτοί αναγνωρίζουν και την ήττα, γιατί ξέρουν πως τα έδωσαν όλα.

Σε ένα νέο κόσμο που έχει ήδη ανοιχθεί μπροστά μας, εκφράζουν το ιδανικό: Την αριστεία στον τομέα τους, τον κοσμοπολιτισμό, την πίστη στον εαυτό τους.

Είναι οι δικοί μας overachievers, οι δικοί μας champions(με την ιστορική έννοια του υπέρμαχου).

ps λίγο φορτισμένο, αλλά έτσι είναι κατά τη γνώμη μου

Του χρόνου θα είμαστε και πάλι το ίδιο, αν όχι περισσότερο, ψηλά. :)

Υπάρχει Τεό-ς τελικά - Ελλαδάραααα

Ποιος το πίστευε;


Πολλοί, λίγοι, τι σημασία έχει; Αυτή η ομάδα έχει μεγάλα π@π@ρι@ και πρέπει να τους παραδεχτούμε. Δε θέλουμε καλό μπάσκετ, θέλουμε να περνάμε κι ας παθαίνουμε καρδιά κάθε φορά...

Ελλαδάρα κι αύριο με Ισπανία. Η πορεία στο Ευρωμπάσκετ είναι επιτυχημένη...





[cross-post nbagr.wordpress.com]

Περί Εθνικής μπάσκετ...

...ο λόγος.

Η ομάδα δεν πάει καλά μέχρι στιγμής, αλλά πιστεύω ότι μετά και το χθεσινό ματς με την Ισπανία έχει επέλθει η αφύπνιση. Ο Διαμαντίδης παίρνει την ομάδα πάνω του και ο Μπουρούσης μπήκε στο rotation.

Δεν ήμαστε καλύτεροι, όμως σε κρίσιμα σημεία του παιχνιδιού χάσαμε εύκολα καλάθια και αρκετές φορές η μπάλα δε μας έκανε το χατήρι. Έχουμε προβλήματα πολλά, κυρίως στην επιθετική ανάπτυξη.

Είναι καθαρά ζήτημα ψυχολογίας πια. Έχουμε 2 παιχνίδια μέχρι την επόμενη φάση και η δουλειά που έκαναν στο 4ο δεκάλεπτο εφόσον συνεχιστεί θα μας βάλει σε καλό ρυθμό.

Επιλέγουμε την οδό της αισιοδοξίας, γιατί είναι φανερό ότι οι παίκτες ξυπνάνε. Στόχος ο τελικός. Και βλέπουμε