ξενέρωμα και...καλές μου διακοπές

Λίγο self-blogging....

μόλις γύρισα από Kiss Fish στο λιμάνι(Θεσσαλονίκη ντε)

Ξενέρωμα, ο κόσμος δεν κουνιότανε, πολύ στήσιμο, ελάχιστη διάθεση, διπλή μουσική, αφού οι DJs (από τα "Μπακαλιαράκια του Αρίστου" ? ο άλλος?) αντιλαμβάνονται το vibe με μέτρο τα dB, και μπάχαλο με τα ποτά.

Ήρθε και η αστυνομία, χαμήλωσαν οι μουσικές και, ευτυχώς, την κάναμε. Οι μισοί, γιατί οι άλλοι μισοί την είχαν ήδη μυριστεί τη δουλειά και είχαν 'χαιρετήσει". Κάπως έτσι πέρασε η τελευταία θορυβώδης νύκτα στη Θεσσαλονίκη για φέτος.

Την κάνω Κυριακή για Αθήνα με το μεσημεριανό τραίνο (501 - όποιος θέλει, ευπρόσδεκτος - θα είμαι βαγόνι Β3, θέση 34 - θα προσπαθώ να καταπολεμήσω την ανία μου).
Κανά πενθήμερο στον σπουδάζοντα αδερφό και μετά πατρίδα, κατά πάσα πιθανότητα δουλειά.

Θα προσπαθησω να ποστάρω τίποτα από κανένα internet cafe ( α ρε γμτ, η χρησιμότητα του laptop - θα σας πω αύριο).

Αύριο θα σας πω και το πρόγραμμά μου για την πρωτεύουσα. Προς το παρόν backup τη μουσική και ταινίες, ebooks κτλ στον καινούριο εξωτερικό σκληρό και ΝΑΝΙ

Θάλασσα, παραλία και μία Corona

Το τρίπτυχο το καλό...

Επειδή είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, θα αντισταθώ στην γκαντεμοδιάθεση που έχω σχετικά με το φετινό καλοκαίρι..Θα προσπαθήσω να περάσω όσο καλύτερα γίνεται τον 1 1/2 μήνα-μόλις διακοπών που θα έχω...Ξέρω πολλοί μπορεί να ακούτε κάτι τέτοια νούμερα και να συγχύζεστε, αλλά αυτό ΔΕΝ είναι φοιτητικές διακοπές...

Λοιπόν, έχω βγάλει τα τεφτέρια και κάνω υπολογισμούς:
8 Ιουλίου την κάνω από Θεσσαλονίκη και 28 Αυγούστου δίνω πρώτο μάθημα.

Άντε να φεύγουμε, 3 και σήμερα...

Η Ανάπτυξη Λογισμικού για παιδιά

...και όσους αισθάνονται ακόμη παιδιά

Nocturnal soundtrack

Όταν νυχτώνει και γυρίζω σπίτι, πραγματικά απολαμβάνω τη διαδρομή από το κέντρο με το 37. Την απολαμβάνω με παρέα το iPod, τον κόσμο στο λεωφορείο και προσπαθώ να αδειάσω το μυαλό από σκέψεις που βαραίνουν στην καρδιά.

Άγχη και λοιπές μαλακίες πρέπει να ξεπεραστούν. Γι'αυτό το λόγο όταν "γεμίζω" το ipod, φροντίζω τη μουσική με βάση την ώρα που υπολογίζω ότι θα είμαι στο λεωφορείο. Και φτιάχνω νυχτερινά soundtracks. Επιλέγω τα albums που ταιριάζουν και απολαμβάνω το 20λεπτο της επιστροφής.


Καμιά φορά κουνάω και το κεφάλι ελαφρά ή παίζω το πόδι μου...Μόνο με τα ακουστικά διαπιστώνω ότι συμβαίνει αυτό: Να με συνεπαίρνει η μουσική. Όχι έξαλλα, αλλά βυθίζοντας με σε σκέψεις.

Διότι τελικά, η μουσική είναι κάτι προσωπικό. Δεν το καταλαβαίνεις ούτε όταν το winamp παίζει μόνο για εσένα στο σπίτι. Σε αγγίζει μόνο όταν δεν ακούς τίποτα παρά τη μουσική σου. Τίποτα άλλο

άκουγα 30 seconds to mars - a beautiful lie

γμτ δε σκέφτηκα να βγάλω μία φωτογραφία καθώς ερχόμουν. Αναπληρώνω με μία google-ίστικη που θα βρω τώρα