Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Parov Stelar and Band: Aftermath

Οι προοπτικές ήταν καλές, καθώς ο αγαπημένος Parov Stelar κατηφόριζε από την Αυστρία στη Θεσσαλονίκη once again, αυτή τη φορά με τη μπάντα του.
Jazzy καταστάσεις με πολύ breakbeat, ένα σαξόφωνο να πετάει φωτιές και μία γυναικεία παρουσία να καθηλώνει βλέμματα και αυτιά.

Ανέβηκαν στη σκηνή και για μία ώρα έδωσαν απίστευτο groove και μας ανέβασαν τη διάθεση αμέσως. Στη συνέχεια επέστρεψαν δύο φορές στο "πάλκο" :P εμφανώς επηρεασμένοι από την εξαιρετική διάθεση.



Κλου της βραδιάς ο σαξοφωνίστας ο οποίος κατέβαζε τη μία μπύρα πίσω από την άλλη, ενώ παράλληλα βόλταρε και συνομιλούσε με το κοινό, μοιραζόμενος σφηνάκια και τσιγάρα σε μία εντελώς παρεΐστικη (και μεθυσμένη) φάση.

Οι φωτό είναι τσιμπημένες από το flickr του motortheo, ενώ το βιντεάκι δεν είναι από το Liebe.! , αλλά το set ήταν το ίδιο.

AddThis Social Bookmark Button

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Διλήμματα, μικρά διλήμματα, μεγάλα διλήμματα

και οι στόχοι που είναι μονοσήμαντοι στο τέλος.

Υπάρχουν δύο τρόποι να πετύχεις την ισορροπία:
Ο πρώτος είναι να είσαι μονοδιάστατος' τότε απλά ακολουθείς τη γραμμή σου, μία ξεκάθαρη ρότα. Φτάνει να έχεις προορισμό. Είναι έτσι πιο δύσκολο να ξεφύγεις, να πέσεις στο μαύρο από το άσπρο. Κάποιοι λοιδωρούν τους ανθρώπους που σκέφτονται έτσι, κάποιοι άλλοι τους ζηλεύουν και του δείχνουν με το δάκτυλο. Ότι πέτυχαν κάτι, ότι είναι μονομανείς.

Ο δεύτερος είναι να ανοιχτείς στα πελάγη. Καμιά φορά χωρίς καν πυξίδα, με τον προφανή κίνδυνο να χαθείς. Αλλά με μεγάλη διάθεση να κολυμπήσεις. Ίσως κάπου θες να πας, αλλά αυτό το κάπου είναι τόσο vague στο κεφάλι σου που μόνο η πίστη σου να το βρεις σε οδηγεί εκεί.
Είναι η ιδέα μίας άλλη "πατρίδας", μίας άλλης ζωής δηλαδή. Και ο στόχος, δηλαδή το να πετύχεις μοιάζει να διανθίζεται από επιμέρους side-quests, από αναζητήσεις.

Το χειρότερο όμως είναι να μην είσαι ούτε στην πρώτη ούτε στη δεύτερη κατηγορία.
Ενώ ξέρεις πως πρέπει να διαλέξεις τον τρόπο να είσαι αναποφάσιστος. Και να κάθεσαι περιμένοντάς το. Είναι το πρώτο μεγάλο δίλημμα. Χαμένο, ζαλισμένο, αποπροσανατολισμένο στα χιλιάδες καθημερινά μικρά.

AddThis Social Bookmark Button

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008